Zawsze kiedy „wprowadzam” nową firmę po raz pierwszy na bloga – staram się w kilku akapitach nakreślić jej historię. Jednak w przypadku niemieckiego SIEMENSA byłby to zdecydowanie za długi elaborat. Siemens to ogromne przedsiębiorstwo, którego wkład w rozwój przemysłu rozciąga się przez braże telekomunikacyjną, medyczną, transportową, energetyczną i wiele wiele innych.
Siemens to firma, która przez dekady łączyła w sobie dwa światy – bardzo zaawansowaną technikę przemysłową oraz elektronikę codziennego użytku. Dlatego jej historia (także ta ciemna, uwzględniająca niemieckie obozy pracy w czasie IIWW) jest również częścią historii niemieckiego radia, telewizji i klasycznego sprzętu hi-fi.

Klangmeister
Ja wiem, że Klangmeister oznacza w dosłownym tłumaczeniu: mistrz dźwięku. Ale w poetyce brzmienia języka niemieckiego można równie dobrze użyć dowolnego ze słów: messerschmitt, panzerfaust albo oberfuhrer. A cała nazwa amplitunera, który tydzień temu wpadł w moje ręce czyli: Siemens Klangmester RS 172 może wskazywać na kolejną mutację rakiety V-2.

Design
Nawet jeżeli skubańcy nazwami swoich produktów potrafili człowieka postawić na baczność, to wzornictwo mieli naprawdę dostojne, eleganckie, ponadczasowe… Na zdjęciu w katalogu obudowa jest biała – mój egzemplarz ma kolor klasycznego drewna. Front to czerń i srebro. Skala radiowa zapala się tylko wtedy – kiedy włączamy radio. Osobno FM – na czerwono, a pozostałe częstotliwości na żółto. Gdy słuchamy ze źródła zewnętrznego, widzimy tylko diodę podświetlającą na czerwono symbol TA lub TB. Podobne rozwiązanie widziałem już w Elacach. Elementem charakterystycznym są zaokrąglone dolne krawędzie. Sprawia on przez to wrażenie nowoczesnego lodołamacza torującego ścieżkę w zamarzniętych arktycznych morzach.

Jak gra ten mistrz dźwięku?
Spiąłem go z KEFami zaraz po tym jak zachwycałem się wieczorami z Telefunkenami (najpierw V201a, a potem długie dni Opus 2430). A wejść na scenę zaraz po lampie z 1964 roku nie jest łatwo. Przez chwilę próbowało wejść tam Sanyo JA-220, ale szybko dostało trzy czerwone „X” i zeszło szybciej niż weszło.
A Klangmeister zaczął grać.

Długo chyba był w szafie, bo przełączniki zaczęły poprawnie działać dopiero po kilku wciśnięciach. Terminale na wtyki DIN2 też wymagały poruszania. Ale… zaczął grać. Bez żadnego serwisu. Bez rozkręcania aby rozruszać zapieczoną linkę UKF (stroki działają, radio gra ładnie, łapie stereo) czy uzupełnić oświetlenie.
Piosenka za piosenką, godzina za godziną, dzień za dniem. Nic nie zmieniałem, po prostu grała muzyka.
Pierwsze myśli od razu poszły w kierunku brzmienia Elaców. Nie jest to 2200T, jest trochę bardziej dociążony, trochę gęstszy. Ale nie jest to też 3400T – który Kamil nazywa mułem, a ja bardzo lubię – jako ciężką mroczną vintagową skrajność ciepłego grania. Te czarne fale przypływu, o których czasem piszę. Klangmeister taki nie jest. Kiedyś Nosowska śpiewała, że jest Zbyt szczecińska dla Warszawy, a dla Szczecina zbyt warszawska.. Tylko o ile w przypadku Nosowskiej była to metafora wyalienowania, (które ma w dupie), to w przypadku amplitunera Siemens Klangmeister RS 172 powiedzenie, że nie jest ani Elaciem 2200T ani Elaciem 3400T… prowadzi do celnej konstatacji, że jest … Elaciem 4101T!!
Siemens RS 172 = Elac 4101T
Zarówno jeden jak i drugi amplituner wg. radiomuseum były swoimi kopiami. Zarówno Elac jak i Siemens korzystały z tego samego zaplecza konstrukcyjno-projektowego firmy Körting i de facto były tym samym wzmacniaczem w trochę innych budach – pasujących do linii pozostałych produktów obu marek.
W tym momencie wszystko zaczęło mi się zgadzać. Obszar brzmienia Siemensa oraz Elaców, które dosyć sumiennie eksplorowałem – jest taki sam. I jest to obszar bardzo bliski mojego serca, bliski środka ścieżki moich poszukiwań. I powiem to po raz kolejny i kolejny… niemieckie wzmacniacze/amplitunery + angielskie kolumny 60/70 to jest sztos!

Najprawdopodobniej jutro wpadnie do mnie coś nowego, coś trochę innego, więc znów będzie rozpakowywanie i chowanie kartonów w schowku na kosiarkę 🙂 Ale ten tydzień, kiedy grałem na KEFach Concerto ze zwrotnicami „by Olek” z amplitunerem Siemens Klangmeister RS 172 (aka Elac 4101T) był tygodniem słuchania muzyki na sprzęcie, który pieścił serce, przepełniał umysł szczęściem i utwierdzał po raz kolejny w przekonaniu, że ucieczka z nowego audiofilskiego sprzętu za 20-30k PLN i wejście w vintage to była jedna z najlepszych decyzji w tym niezbyt długim życiu jakie pozostało. W pewnym sensie uciekłem spod topora grymaszenia, niezadowolenia i szukania niuansów w kierunkowości kabli RCA podczas kiedy prawdziwa zmiana nie polega na wymianie kabli. Prawdziwa zmiana to wejście w świat sprzętu produkowanego wtedy, kiedy muzyka była prawdziwa.
